Having a good time

Wbrew temu, co może się wydawać, zwłaszcza moim znajomym na fejsie – albowiem na fejsie kurwię przeokrutnie, nadużywam wykrzykników i robię dużo dramy, znacie mnie – wbrew temu gdzieś w samym centrum jest spokój wielki. Spokój, pogoda i szczęście. Jakimś cudem jeszcze przed trzydziestką moje życie stało się absolutnie idealne i co więcej, ta chwila trwa. Pewnie, są różne fale: choroby, szpitale, niesnaski, zmęczenie. Czasem brak kasy, czasem coś się bardzo nie uda. Ale płyniemy, i to we właściwym kierunku.

Mam takie uczucie (pewnie ma je każdy dorosły), że czas zapierdala. Mrugniesz i jebs, minęło sześć lat na przykład. Sześć lat stabilizacji uczuciowej, co w moim przypadku wydaje się potrójnie skomplikowane, ale właśnie wcale nie jest. Jest jak ręka proste i nawet ten czas dodaje tylko pewności, działa kojąco. Wydaje mi się, że szczególnie mocno odczuwa się mgnięcie lat, gdy jest się rodzicem. Tutaj w ogóle dzieją się cuda, bo jednocześnie każdy dzień jest straaasznie dłuuugi i jednocześnie lata tylko świszczą koło ucha. Świst, świst, umie mówić. Świst – przedszkole. Świst – wyrzuca cię ze swojego pokoju.

No więc przelatują mi te lata i nagle okazuje się, że kocham tych samych ludzi, mam zajebistą najmniejszą komórkę społeczną, nadal kręcą mnie te same rzeczy (plus sto nowych), zdobywam skille, levele i co tam jeszcze, robię kolejne tatuaże (dwa gotowe, następne trzy w planach),  a przy tym wszystkim wciąż jestem przekonana, że najbliższe urodziny to będą dwudzieste trzecie. Ups.

Oraz że jeszcze wszystko przed nami.