„Przecież jestem kamiennie spokojna
od 26 lat
siedzę z długopisem w ręku
powolutku sublimuję ból

parkowe huśtawki nastrojów
zostawię innym
westchnienie zadartej spódnicy oddam za ciszę”

Cztery lata.

Wciąż jestem tą samą dziewczynką na huśtawce.

Głupią jak zrzucony but.

Warszawa, późny wieczór, siarczysty mróz. Na przystanek podjeżdża stary, prawie pusty, niedogrzany tramwaj. Otwierają się trzy pary drzwi, każdymi wysiada jedna osoba. Tramwaj stoi jeszcze dłuższą chwilę, zanim drzwi się automatycznie zamkną, a mróz z dworu radośnie wdziera się do środka. Każdy z wysiadających użył tak zwanego „ciepłego guzika”, otwierając drzwi tylko dla siebie. Gdyby te trzy osoby wysiadły jednymi drzwiami, tramwaj – TA DAM – nie wyziębiałby się tak szybko.

Spróbujcie tak zrobić – nie otwierać sobie osobnych drzwi, tylko wysiąść tymi, które już otworzył inny pasażer. Albo przed którymi na przystanku czekają inni, żeby wsiąść. Im więcej osób zechce stosować tę prostą regułę, tym więcej cennej energii zaoszczędzimy, przynosząc ulgę przemęczonym, starym grzejnikom w tramwajach i autobusach ;)

Bo na to, że miłościwie nas wożący wymienią na już cały tabor i jeszcze zaczną w nim porządnie grzać, raczej bym nie liczyła.

I kiedy już-już miałam założyć dwie pary rękawiczek i wyjść, przyszedł romantyczny sms od mojego męża. Przeczytałam, uśmiechnęłam się, dofrunęłam do autobusu, szewc był miły i uczynny, sklep spożywczy przecież tuż obok, zrobiłam zakupy, upichciłam klopsiki z warzywami, zrobiłam koktajl truskawkowy i zaraz będę serwować. W dobrym nastroju, z uśmiechem i zapomniawszy o bolącym brzuchu.

Wystarczyło kilka słów.

Wniosek:
(„jeżeli kochać, jeżeli koochaać…!”)
mam najzwyklejszą na świecie zimową depresję (nie mylić z depresją w sensie choroby), klasyczną, coroczną, cykliczną. I co roku na nowo zastanawiam się, czego mi tak źle. Tuszę, iż następnym razem też zajrzę w archiwum, przeczytam ten wpis i się ogarnę.

#jestplan:
Sport, ruch, światło, w ostateczności  solarium – co jeszcze polecacie?

W poniedziałek wyżarła jabłka kawałek,
we wtorek z dwu gruszkach wygryzła otworek… wróć, nie tak.

W poniedziałek mieliśmy przeciek gazu. Pogotowie gazowe, lekka panika, smród w mieszkaniu. Niebezpieczeństwa nie było, ale nic zabawnego.

We wtorek nie mieliśmy ciepłej wody, bo gaz był zakręcony. Kuchenki też nie mieliśmy, na szczęście był piekarnik.

W środę przyszedł spec i naprawił gaz, ale za to zaczęło kapać z rury.

W czwartek przestało kapać z rury, natomiast wybiegając spóźniona rano z domu i zapinając płaszcz już na podwórku odkryłam, że suwak nie działa (dzień wcześniej wymieniłam w nim maszynkę, znaczy ten element jezdny, i trochę nie pasowała). Było minus ileś i za późno, żeby wracać, a ja mam w obowiązkach służbowych spacery ;)

W piątek wiedziałam już, że zamek jednak działa, trzeba tylko odpowiednio starannie go zapinać, natomiast wybiegając spóźniona do pracy (tak, to u mnie częste, że wybiegam na ostatnią chwilę) znalazłam mój płaszcz na podłodze, mokry i śmierdzący kotami. Plamka i Duch nigdy nie robią takich rzeczy, nie wiem, co im nagle odbiło. Było minus 10 i poszłam w krótkiej kurtce. Detal, ale dla dopełnienia nastroju w bezpośrednim moim otoczeniu zdarzyło się uszkodzenie kostki oraz uraz szyi. Połowie rodziny wieczór upłynął na lokalizowaniu i dostarczaniu kołnierza ortopedycznego.

Co ciekawe, pasmo drobnych, ale irytujących wypadków zakończyło się wraz z tygodniem roboczym i weekend jak na razie jest, odpukać, bardzo przyjemny. Dopóki nie obejrzę się za siebie, na kuchnię, która po wczorajszym gotowaniu wygląda jak pole przegranej bitwy ;)

Poszłam do pracy, wyszłam, pojechałam kupić wymarzone perfumy, przespacerowałam się w poszukiwaniu, umówiłam się z księgowym, umówiłam się na randkę z mężem, przełożyłam księgowego (nie, nie przez kolano, tylko na wtorek), popracowałam w domu, poszłam na kolację, do kina (gdzie się podział gentleman Holmes i kiedy zastąpił go ten – seksowny, nie powiem – dziwak z wiecznie obitą, brudną gębą?), wróciłam, stwierdziliśmy przeciek gazu, wezwaliśmy pogotowie gazowe (teraz nie mamy ciepłej wody ani kuchenki), poszliśmy spać, o trzeciej wstałam do wymiatającej pod łóżkiem koty, która nażarła się rafii z kwiatków, wyrzuciłam rafię, wróciłam do łóżka, śniło mi się, że mój kolega umrze, a przedtem napisze o tym powieść, obudził mnie sąsiad z wiertarą.

Mam proste potrzeby: chcę gorącej kąpieli i snu.

Najpierw zrobiłam tatuaż:

zdj: Hell Foto

A potem zrobiłam imprezę, od której trzęsły się ściany, a podłoga groziła zawaleniem. Przez kilka godzin mieszkanie było pełne cudownych ludzi, poprzebieranych w stroje w stylu lat trzydziestych. Kain był Popeyem. Patryk był żółwiem („W latach trzydziestych też były żółwie!”) :) Napoje wyskokowe lały się strumieniami (dosłownie, na parkiet też), muzyka grała, wszyscy rozmawiali, żartowali, śmiali się i poznawali ze sobą, bom nieco pomieszała towarzystwa, a pośrodku łóżka, między stosami kurtek i toreb, najspokojniej w świecie spał sobie mój roczny siostrzeniec. Kiedy będę miała dziecko, też chcę, żeby tak ładnie pozwalało rodzicom się bawić.

Jak przystało na staruchę jedną nogą w grobie, zostałam pogrzebana pod stosem prezentów i kwiatów. Pochwaliłabym się, jakie cudności dostałam, ale nieładnie się chwalić, więc tylko powiem, że księżniczka jest zachwycona! I jak tylko znajdę chwilę, pobiegnę nabyć wymarzone perfumy, a jak tylko ochłonę, zdecyduję się, czy pragnę lecieć szybowcem, czy może nurkować ;> Poza tym gdyby to, czego ludzie mi życzą i jakie przy tym prawią komplementy było prawdą, byłabym już co najmniej królową świata. Strasznie odpowiedzialna fucha.

Każdemu życzę takich okrągłych urodzin, a tym, co byli – ciałem lub duchem – dziękuję!

- Chodź, pokażę ci kluczowy dowód w sprawie! – powiedziałam do Kaina.

Zajrzał.

- Czy to jest biedny Dżordż?!

- Tak.

Kain podniósł listek i udał się do salonu, gdzie zaprezentował dowód kotom.

- Kto to zrobił?

Plamka w błyskawicznym tempie wdrapała się na najwyższą półeczkę drapaka i, patrząc z góry, powiedziała: „- Jaa niee!” (głośno i wyraźnie, przysięgam, że to właśnie wymiauczała).

Duch tylko nerwowo oblizał nos. To chyba mamy winnego.

(Dziś za to narzygały pod stół i stłukły świeczkę, oszaleję.)

Znudziła mnie zabawa z dziećmi, znużyło szukanie pracy w zawodzie (tak, już), nie chce mi się już pisać blogów, rozmieniam się na drobne i męczy mnie to. Chcę odmiany, chcę czegoś nowego, świeżego, czegoś, co będzie mnie nakręcać do wstawania co rano z głową pełną pomysłów, z chęcią do działania, jakiej mi zazwyczaj brakuje. Nie dość, że jestem leniwa – robię wszystko, co należy, ale dlatego, że „tak trzeba”, a nie dlatego, że bardzo chcę – to jeszcze od dziecka mam tak zwany „słomiany zapał”. Liznęłam dzięki temu mnóstwa ciekawych rzeczy. Jako dziecko chodziłam na kursy tańca, gimnastykę artystyczną, aikido, kurs mnemotechniki, kółko teatralne, połykałam i natychmiast zapominałam tysiące książek, interesowałam się po kolei wszystkim, o czym akurat czytałam. W liceum uczono mnie czterech języków, sama dorzuciłam sobie piąty. Jako dorosła pracowałam w nocnym kiosku, w sklepie z kawą, w call center, jako fotomodelka, niania, organizowałam imprezy artystyczne, recytowałam wiersze na scenie, byłam płatną publicznością w telewizji, sprzedawałam perfumy i bieliznę, i nie pamiętam, co jeszcze. No i copywriter, oczywiście – to nadal lubię najbardziej i umiem najlepiej. W większości tych rzeczy byłam w miarę dobra, ale nigdy nie zostałam specjalistką. Niektóre zajęły mnie na tyle, żeby się nią stać i  nadal wiem o nich wiele. Zasadniczo jestem jednak zlepkiem dziwnych informacji, które mogą się niekiedy przydać, ale na co dzień są zupełnie zbędne, ja zaś od dawna nie pamiętam, skąd w ogóle je mam.

Rzeczy, które robię, szybko mnie nudzą. Trudno mi usiedzieć kilka godzin w jednym miejscu. Trudno mi robić to samo przez kilka miesięcy. Nie stymulowany, mózg zawiesza się i zaczyna pracować na autopilocie, a duch zaczyna się nerwowo rozglądać, którędy by tu zwiać. Gdyby można było co rok-dwa kompletnie zmieniać życie! Może wtedy marzyłabym o nudzie, tak, jak wtedy, gdy mam za dużo do zrobienia i zbyt wielu ludzi do spotkania. Tymczasem marzę o Wielkiej Odmianie na Lepsze.

Nie lubię być dorosła.